Va por ustedes
El piso huele a despedida. Nadie quiere decir nada, pero ciertos abrazos a las 6 de la mañana en el blaster, cierto proyecto de cena o incluso cierta dejadez al pro deja entrever que todos los sabemos y nadie lo dice. El piso se termina. Ya estamos pensando en cómo recoger y cómo desalojar, pero nadie se para a decirlo.
Estos cuatro mosqueteros que allí vivimos, acompañados de los grandes actores secundarios (alguno con mayor tiempo en pantalla que algún protagonista) hemos interpretado la película que hemos podido. Al final hemos sido tan típicos...
Estuvo el bohemio librepensador, que personalmente tanto me ha enseñado y tantas puertas me ha abierto para crecer, como ese Philip Nouaret en Cinema Paradiso con el pequeño Totó. Estuvo también el joven guapito ingenuo y sin malicia, cual Tobey Maguire en Spiderman, transformación nocturna incluida. Como no, tuvimos al Johhny Deep, ronco a veces, tierno por momentos, borde algunas otras, pero siempre sabe de qué va el tema como buen pirata.
No hemos sido grandes galanes del cine, porque al final la chica siempre se va con los mismos (y no ha sido un reparto equitativo) y no fuimos nosotros. Quizá pudieramos ser los 7 magníficos, pero sería demasiado altivo y demasiado mentira. Nunca hemos sido los reyes del mambo. Si no fuera por el número yo me vería dentro de "La cuadrilla de los once". En realidad, creo que fuimos tan diferentes que más que Grupo Salvaje, o los intocables de Eliot Ness, nos acercamos más a los Cazafantasmas.
Nunca será el piso de 4 porque, sin poder dudarlo ni un instante, ha sido tan mágico gracias a los que lo habeis llenado de cosas. Sin vosotros sería como un circo sin leones, como el Madrid sin Raúl, como un cubata sin hielos. A los secundarios de lujo deciros que habeis sido tan piso como nosotros. Entre todos, el biólogo loco, el Caño Ibagaza de la noche o el motorista fantasma (tantas cosas jefe, tantas cosas...), habeis construido una idea, una ilusión.
Siempre seré, gracias a todos, el que lió a uno para salir cuando tenía 39 de fiebre, mientras liaba a otro que entraba a trabajar 7 horas después. El piso serán las cenas de Navidad, los karaokes de un colombiano y las torres gemelas, los partidos de pro (siempre los partidos de pro), el mundial de futbol (rianse ustedes de betandwin comparado con lo que hicimos nosotros) viendo un Angola - México como si nos fuera la vida en ello. El piso será una diana que tuvimos siempre y de la que rompimos un dardo el segundo día y allí quedó. El piso es la colección de jugos caribeños y segovianos que se acumulan en el salón. El piso es tantas cosas...
Gracias a todos, porque todos habeis hecho los dos años que allí llevamos. A Blondie, Xoan, Marti y a mi solo nos quedó poner el sitio. A los demás, vosotros y vosotras (aunque menos en número, fuisteis recibidas con más simpatía) gracias por estar.
Escribió Machado (y luego cantó Serrat) que "todo pasa y todo queda". Y así es, porque todo pasa y todo se va, todo se acaba. El piso se acaba. Pero todo queda, y que nos quiten lo bailao, y que apuren las vecinas que no saben lo que se pierden.
Señores, ha sido un honor, un orgullo y un placer. Va por ustedes.
Estos cuatro mosqueteros que allí vivimos, acompañados de los grandes actores secundarios (alguno con mayor tiempo en pantalla que algún protagonista) hemos interpretado la película que hemos podido. Al final hemos sido tan típicos...
Estuvo el bohemio librepensador, que personalmente tanto me ha enseñado y tantas puertas me ha abierto para crecer, como ese Philip Nouaret en Cinema Paradiso con el pequeño Totó. Estuvo también el joven guapito ingenuo y sin malicia, cual Tobey Maguire en Spiderman, transformación nocturna incluida. Como no, tuvimos al Johhny Deep, ronco a veces, tierno por momentos, borde algunas otras, pero siempre sabe de qué va el tema como buen pirata.
No hemos sido grandes galanes del cine, porque al final la chica siempre se va con los mismos (y no ha sido un reparto equitativo) y no fuimos nosotros. Quizá pudieramos ser los 7 magníficos, pero sería demasiado altivo y demasiado mentira. Nunca hemos sido los reyes del mambo. Si no fuera por el número yo me vería dentro de "La cuadrilla de los once". En realidad, creo que fuimos tan diferentes que más que Grupo Salvaje, o los intocables de Eliot Ness, nos acercamos más a los Cazafantasmas.
Nunca será el piso de 4 porque, sin poder dudarlo ni un instante, ha sido tan mágico gracias a los que lo habeis llenado de cosas. Sin vosotros sería como un circo sin leones, como el Madrid sin Raúl, como un cubata sin hielos. A los secundarios de lujo deciros que habeis sido tan piso como nosotros. Entre todos, el biólogo loco, el Caño Ibagaza de la noche o el motorista fantasma (tantas cosas jefe, tantas cosas...), habeis construido una idea, una ilusión.
Siempre seré, gracias a todos, el que lió a uno para salir cuando tenía 39 de fiebre, mientras liaba a otro que entraba a trabajar 7 horas después. El piso serán las cenas de Navidad, los karaokes de un colombiano y las torres gemelas, los partidos de pro (siempre los partidos de pro), el mundial de futbol (rianse ustedes de betandwin comparado con lo que hicimos nosotros) viendo un Angola - México como si nos fuera la vida en ello. El piso será una diana que tuvimos siempre y de la que rompimos un dardo el segundo día y allí quedó. El piso es la colección de jugos caribeños y segovianos que se acumulan en el salón. El piso es tantas cosas...
Gracias a todos, porque todos habeis hecho los dos años que allí llevamos. A Blondie, Xoan, Marti y a mi solo nos quedó poner el sitio. A los demás, vosotros y vosotras (aunque menos en número, fuisteis recibidas con más simpatía) gracias por estar.
Escribió Machado (y luego cantó Serrat) que "todo pasa y todo queda". Y así es, porque todo pasa y todo se va, todo se acaba. El piso se acaba. Pero todo queda, y que nos quiten lo bailao, y que apuren las vecinas que no saben lo que se pierden.
Señores, ha sido un honor, un orgullo y un placer. Va por ustedes.

4 Comments:
At 3:59 p. m.,
Anónimo said…
Llevo unos dias de bajuno pensando que todo esto se acaba y evidentemente no quiero que se acabe.
Me ha costado mucho leer esto porque estos dos años han sido de los mejores de mi vida y evidentemente el piso ha sido el eje fundamental de ello.
Pero bueno hay que asumir que todo lo bueno se acaba y que a partir de ahora cada uno tomará su camino.
Asi que esto va por ustedes:
Por Blondie,Por Julito,Por Xoan (grandes compañeiros de viaje) y por todos los que nos habeis ayudado a pasarnoslo genial en él(El Motorista fantasma(grande Saruu),Mítico Toño,Crack Vichuco,Dandy Pepe,PIR Nacho,el gran petrolero retirado Victor,Candado Conde,"Primo"Carliños,colegas de Blondie(Fiestamen,Rodolfo,Adrián,Kovo,etc),clegas de Julito(Pombo,Fran,Carpana....),Ana,Antia,Patri,ángela,Moisés,y por todos aquellos que me dejo en el tintero.
Por el pro(cuantas horas y horas cagandonos en dios),por lost,por el mundial de Alemania,por el No lo sé,por las cenas de piso,por los botellones,por la pocha,por los vecions que nunca subieron aunque lo intentaramos cantando,por Gustavo Lopez,Por Jason Prestley,Por las italianas moito bellas,por los bocatas del raices y por el jefe del raices,por el blaster y su moto,porque NO SONOS NADIE Y.....MENOS EN BAÑADOR,y sin duda POR TODO LO DEMÁS TAMBIÉN.AHH Y SIN DUDA POR MI,qué coño!!!
Gracias de nuevo chicosssssss
At 6:18 p. m.,
Anónimo said…
Joer donde me caer yo ahora cuando llegue en un avión un jueves a las 2 de la mañana, o donde voy a terminar cuando lleve a un cliente al aeropuerto a las 5 de la mañana y de regreso pare en blaster y pida un cubata para desayunar.
Aquellas apariciones por sorpresa y cuando se oía mi voz por las escaleras o llamábamos julito y yo por telf y decio aquello de "soy yo y voy pa ya".
Se terminó reirse del primo aceituno y las fatásticas amistades que hicimos los unos por los otros como nuestras cormelanas y "Ron con qué".
El dormir en el sofá con cubata aguado al lado y los restos de una bomba. El tirar una moneda al aire para decidir quién va mirar lo que salió en la que tiramos antes para ver quien llama a telepizza.
Yo que se tios voy a llorar espero que por lo menos como parte allegada podamos quedar a recordar estas cosas en plan abuelo cebolleta con unos brugales delante.
Don Pombo.
At 8:41 p. m.,
Anónimo said…
Llevo rato pensando que poner, sin saber que decir. El caso es que leyendo se me agolpan los recuerdos en la memoria y se me humedece la vista y se me seca la garganta, pero no es plan ponerse sentimental. El piso, mi piso, como todos sabeis era mi primera casa. Siempre hicisteis que me sintiera parte de él, cosa que agradezco enormemente, sobre todo porque no pagaba el alquiler, jeje. El piso es... el piso fue tantas cosas... tantas...que no puedo evitar ponerme triste y melancólico sabiendo que se acaba. No voy añadir nada más de lo que se dijo, todos acertais con los grandes momentos. No me queda nada más que dar las gracias: gracias a todos, Julito "el maestro"(primera a la izqda, pasando las dos puertas), Marti "el mítico" (la primera del pasillo a mano izquierda), Xoan "o nadador" (al fondo del pasillo) y Blondie "el goleador" (al fondo a la derecha, como no podía ser de otra manera, jeje).
No se lo lleven, no se lleven mi piso, por favor!!!
At 8:41 p. m.,
Anónimo said…
Máis gracias tería que dar eu a vós por aturame que sei non é tarefa fácil ás veces pola miña tendencia a converterme no xogador extracomunitario pero sabedes que boto de menos a miña liga de orixe que é a soidade. E sei que o entendedes porque os tres de xeito diferente tamén practicades o deporte da instropección.
As amizades veñen marcada tanto polas afinidades como polas circunstancias e aínda que a nosa relación pode ter sido máis circunstancial non menos certo é que poucas veces me foi máis fácil encontrar cariño e comprensión e, xa nunca máis descoñecidos. Tamén que neste ano turbulento no que os que o autor deste blog definía como "os amigos de verdad" semellaron por momentos escopetas de feiras sempre había unha referencia humana e cálida na casa que é imprescindible e nunca fallaba.
Non se valora o que non se perde e supoño que a partir do próximo mes serei realmente consciente diso. Vivo estes días con normalidade quizais porque estou tan afeito a este piso franco como á miña pel. Supoño que na soidade da miña próxima vivenda, un alonxamento case definitivo da miña etapa universitaria, botarei de menos as festas do salón mentres un tiña que madrugar para traballar, as discusións infinitas sobre furborr e política, as preguntas inesperadas sobre calquera tema friki, as teorías conspiratorias sobre Perdidos, aquel gran Mundial de Alemania e a súa táboa de apostas, ou que borrachos entrasen na miña habitación a meterse comigo na cama (non pensemos mal).
Supoño que despois do silencio que deixa a última partida ao Pro só queda un regueiro de portas destrozadas, anécdotas sobre o Bláster e moito tempo xuntos formando unha linguaxe única e propia imprescindible para a supervivencia ("petroleo", "cherris", "in flames", "notas", "no somos nadies", "obradoiros"). Como en American Pie todos fomos diferentes e todos buscamos o mesmo: o cariño, a diversión, o coñecemento e, en definitiva, a felicidade. Conseguilo é unha misión individual pero ter un fogar foi, no noso caso, un éxito colectivo. Felicítovos por iso.
Agora só queda celebralo e queimar as naves (logo teremos que limpalas). Así que a ver se poñemos data e hora para a cea.
Por certo non sei se son Philip Noiret ou Johny Depp, despois de ler moito inclínome a pensar que o primeiro pero preferiría ser o segundo que é máis guapo.
Para despedirme fágoo apropiandome dunhas palabras de Gardel pervertindo o seu sentido orixinal:
Y mañana cuando seas deslocado mueble viejo
y no tengas esperanzas en el pobre corazón
si precisás una ayuda, si te hace falta un consejo
acordate de este amigo que ha de jugarse el pellejo
p’ayudarte en lo que pueda cuando llegue la ocasión.
Publicar un comentario
<< Home